Oyunumuzun temel mantığı gayet basit. Açıyorsunuz haritanızı önünüze, şehrin etrafında gezinen yarışçılardan birini gözünüze kestiriyorsunuz, gidip yanına uzun farlarınızı yaktığınızda sizi yarışacağınız yere götürüyor ve yarış başlıyor. Şeytan her zamanki gibi ayrıntılarda gizli. Öncelikle GPS sistemi şahane olmuş. Aynı Google Earth gibi haritayı tepeden ya da yatay bakış açısı ile izleyebiliyorsunuz. Tuşa bastığınız an kamera arabanızdan uzaklaşarak gökyüzüne kadar çıkıyor ve etrafınızda olanları rahatlıkla görebiliyorsunuz. İstediğiniz yarışı seçip aynı hız ile kamera geri geliyor ve oyuna devam ediyorsunuz. Çok başarılı bir görsellik hazırlanmış. Haritada gözüken renkler yarışların zorluk seviyelerini belirtiyor. Genel olarak zorluk seviyesi belirtilmemiş sadece bu renkler kullanılmış. Yarış türleri olarak bilinenlerin yanında otoyolda o yoğun trafikte kapışma, emanet arabaları belirtilen yere çok kısa zamanda ve en az hasarla yetiştirme gibi yeni modlar da eklenmiş. Yarış kazandıkça biriken saygınlık puanıyla yeni yarışlar açılıyor, para ile ise hem aracınıza modifiye yapabiliyor hem de yeni araçlar satın alabiliyorsunuz.

Süper kahraman yetenekleri

Bir Midnight Club klasiği olan özel yeteneklerde oyundan çıkartılmamış. Kaza yapmadığınız sürece dolan bu sizin seçtiğiniz yetenekler ile anlık yarışı yavaşlatabilir, korna ile önünüzdeki araçları dağıtabilir, çarpa çarpa ilerlerken hiç hız kaybetmeyebilir ya da yeni eklenen elektronik şok ile çevrenizdekileri anlık durdurabilirsiniz. Bunların dışında rakibinizi tampon tampona izlerken nitro doldurabilir ve anlık hızlanmalar ile çıkış yapabilirsiniz. Midnight Club: Los Angeles�da lisanslı olarak aralarında Nissan, Mazda, Mitsubishi, Mercedes, Dodge gibi tanınmış firmaların bulunduğu tam 43 araba ve Ducaki ile Kawasaki�nin bulunduğu 3 adet motosiklet var. Araçlar eskisi gibi spor, lüks, egzotik, klasik olarak sınıflandırılmış. Farklı sınıflarda yarışmak için mutlaka o sınıfa ait aracınız olması gerekiyor. Fakat oyunda hasar modellemesi maddi olarak canınızı çok yakıyor. Yarışta ya da şehri turlarken bile yaptığınız kazaların tamiri için yüzlerce dolarınız gidiyor. Hal böyleyken ne kadar temiz yarışlar çıkartırsanız o kadar para biriktirebiliyorsunuz. Kaza yaptıkça oyunu reset�leseniz bile yinede paranız düşüyor. Yarış sırasında ise çok dikkatli olmak gerekiyor. Etrafta park etmiş arabalar, yerinden sökülmeyen ağaçlar, beton etkisi yapan direkler sizin en büyük düşmanlarınız oluyor. Tek bir kazanızda rakipleriniz sizi geçiyor ve yetişmek çok zor oluyor.

Sony�nin marifetli oyuncağı PSP�de, NBA serisinin her sezon biraz daha ileriye gittiğini söyleyebiliriz. Hatta serinin PSP�de, PS2�de olduğu gibi silkinip kendine geldiği de söylenebilir. Aslında aşağı yukarı bahsi geçen her iki platformunda hem oynanış, hem de özellikleri açısından büyük oranda birbirine benzediğini söyleyebiliriz. Keza aynı şekilde benzer zayıf noktalarının da olduğunu söylemekte fayda var. Aslında FIBA Tournament dışında pek de yeni modlarla karşılaşmamız mümkün olmuyor. Hatta geri kalan modların geçen sezondan dokunulmadan olduğu gibi aktarıldığı da söylenebilir. Bazı modlarda maçları her zaman olduğu gibi baştan sona oynayabileceğimiz gibi bazılarının ortasından da oyuna dahil olabilmemiz güzel olmuş. Oyuncular arasındaki uçurum ise bu defa bir miktar daha kabul edilebilir hale indirgeniş. Zira elit oyuncuların üstün güçleri ile standart oyuncuların adeta yeni öğrenci kıvamında olmaları hiç de hoş bir durum değildi; düzeltilmesi iyi olmuş. Geçen sezonda zorluk seviyesi All-Star olarak ayarlı geliyordu. Bu durumun başta farkında olmayan çoğu kişinin oldukça zorlanmasına ve kısa sürede yapımda soğumasına neden oluyordu; düzeltilmesi iyi olmuş.

Yapay zeka açısından iyi sayabileceğimiz oyunda belli döngülerle karşılaşılmıyor da değil. Topu daha ziyade yıldız oyuncuya atan yapay zeka, oyuncunun hızla hareket etmesi avantajı ile biz defansı toplayana kadar basket yaptığı da görülebiliyor. Özel hareket bakımından ise yine Kobe Bryant ve LeBron James gibi anahtar isimler tercih edilmiş. Çoğunun özel sıçramaları ile kullandıkları hareketleri bulunmakta. Yapımda temel olarak bulunan tek kişilik Dynasty mod, Season mod, All-Star weekend ve tabi ki yeni FIBA Tournament dışından oynanabilen birde çoklu oyuncu modu bulunuyor. Bekleneceği üzere online multiplayer�a destek veren yapımda, bu defa yeni eklenen online ligler ilgi çekiyor. Unutmadan yapımda iki adet de mini oyun bulunuyor. 2 Ball�da yarı devrede oyuna başlayarak atılabildiği kadar sayı amaçlanırken, Handles, Fifa 07�de de olan mini oyun benzeri şekilde top sürme üzerine kurulmuş. Bir hatırlatma da Xfactor�ün artık kaldırıldığını unutmadan söyleyelim.

PS2 ile benzer bir kontrol yapısında olan PSP�de elbette ikinci analog kolun olmama eksikliği az da olsa hissediliyor. Ancak yinede PSP bu durumun üstesinden gelmeyi başarıyor. Görsel açıdan da PS2 ile benzer olan NBA Live 08�de PSP�nin büyük kardeşinden daha marifetli olduğu görülüyor. Keza küçük ekranda bazı hatalar PS2�de olduğu gibi belli olmuyor. Birbirinden farklı kamera açıları kullanan versiyonlardan ise PSP�nin biraz daha avantajlı çıktığını görüyoruz. Sesler ve müzikler bakımından da her zamanki EA kalitesi devam ediyor. Maçı anlatan spikerlerinde oldukça iyi çıkarttıkları söylenebilir. Gerçekçilik bakımından da bir basamak daha yukarı çıkıldığı görülüyor. Örneğin artık topun potada birkaç kez sekerek girdiğine şahit olabiliyoruz. Zaten yapımcının yeni modlardan çok, bu defa oyunun çekirdeğine yoğunlaştığı görülüyor. Bu bakımdan çok farklı şeylerle karşılaşmasak da oynanabilirliğin yükseldiğini söylemek mümkün oluyor. Basket sevgisini taşınabilir bir platformda sürdürmek isteyen oyunculara duyurulur.

Tüm bu deneyimleri PC ya da konsolda, büyük bir ekranda yaşamak oldukça keyifli olabiliyor. Ancak Super Hind�de bu durum taşınabilir bir platformda, PSP�de gerçekleşiyor. Daha önce PSP�de pek çok uçak oyunu oynamıştık. Bazısında pırpırlarla turist gezdirmiş, bazısında ise jetlerle düşman avlamıştık. Super Hind�de ise düşman avlama işini bu defa helikopter ile yapıyoruz. Uçaklarla aksiyonun biraz daha seri olduğu tartışılmaz bir gerçek. Ancak Super Hind�i oynadıktan sonra, helikopterlerinde ne denli aksiyon sever olduklarını yakından öğreniyoruz. Yapıma girdiğimizde hoş bir ana menü bizleri karşılıyor. Ancak menüde farklı modlar yerine tek tip hikaye yer alıyor. Mecburi istikamet olduğundan buradan devam ederek oyuna giriş yapıyoruz. Boş kalmaması için içerik hikaye ile kurgulanmış. Ancak hikayenin daha çok mecbur kalındığı için, bulunsun diye konulduğu izlenimi yer alıyor. Keza hikayenin oyun içinde aşağı yukarı hiçbir katkısının olmadığı, yapımın çizgisel bir oynanışı olduğu söylenebilir. Bu nedenle çoğu zaman, hikayeyi anlatan karakter ve yazıları Select tuşu ile pas geçip, seri şekilde oynamaya devam etmek daha cazip gözüküyor. Hikayenin ya da görev anlatımlarının seslendirmeden yoksun, yalnızca yazı tabanlı sunulması da buna tuz biber ekiyor.

Super Hind�de görevler, daha doğrusu hedefler ekranda beliren simgeler ile işaret ediliyor. Yapmanız gereken tek bir şey var; onlar sizi öldürmeden sizin onları öldürmeniz. Helikopterimiz PSP ekranının biraz sağında konumlandırılmış. Keza aracımıza arkadan bakarak kumanda ediyoruz ve helikopterin hiç de küçük olmadığını belirtmem gerek. Sağda yer alan helikopter böylece daha geniş bir görüş açısı kazanmamızı sağlıyor. Nişangâhın ise hemen hemen ekranın ortasında konumlandırıldığı söylenebilir. Araç kontrolü için yapmanız gerekenler yalnızca analog kolu hareket ettirmek ile sağlanıyor. Kolu hangi yöne ve ne kadar iterseniz, helikopter o yöne ve o miktarda süratle ilerliyor. Fakat bu noktada farklı bir tercih yapılmış ve aracın yukarı aşağı hareketi otomatiğe bağlanmış. Yani önünüze bir yükselti çıktığında araç otomatik olarak irtifa kazanıyor ve yükselti aşılınca yine standart seviyesine iniyor. Görevlerin büyük bölümü deniz üzerinde geçiyor ve daha ziyade kara parçası olarak geniş adalar ile karşılaşılabiliyor. Bu kara parçalarında ise tank ve uçaksavar tarzı düşmanlar hazırda bekliyor. Keza deniz üzerinde de pek çok düşman gemisi bir numaralı hedefiniz oluyor. Ancak helikopter tabanlı bir oyun olduğundan olsa gerek, bize saldıran uçabilen tüm düşmanlarda helikopterlerden oluşuyor. Asıl hedefler olan gemileri savunan bu araçları temizlemeden asıl hedefi yok etmek oldukça zor oluyor.

Oyunda X tuşu ile mermi atıyor, üçgen tuşu ile hedefe kilitleniyor ve daire tuşu ile füzeyi ateşliyoruz. Sağ ve sol omuz tuşlarını ise helikopteri seri bir şekilde sağa ya da sola yatırarak düşman ateşinden kaçmak için kullanıyoruz. Bu noktada oldukça garip gelen şey ise mermi ve füzelerimizin sınırsız olması oluyor. Ne kadar mermi ya da füze atarsak atalım hiçbir zaman tükenmemeleri gerçekçilikten biraz uzak olmuş. Buna birde otomatik yükselme ve alçalma fonksiyonu eklenince durum daha tuhaf bir boyut kazanmış. Her ne kadar oynanışı kolaylaştırmak için yapılmış olsalar da, içerik bunun tersini iddia ediyor. Keza daha birkaç bölüm oynadıktan sonra üstünüze saldıran onlarca düşman helikopteri ile uğraşmaktan başka işimiz olmuyor. Bir süre sonra ise çizgiselliği hissederek sıkılmaya başlayabiliyoruz. Ancak genel olarak temponun yüksek ve aksiyonun bol olması nedeni ile oynanabilirlik fazla düşmüyor.

Görsel olarak ortalamanın üzerinde olan yapımda özellikle helikopterler göze hoş gözüküyor. Kara modellemelerinin is başarısız oldukları söylenebilir. Sesler ve müzikler bakımından ise derinden gelen helikopter sesini duyabilmek için müziği kısmak gerekiyor. Müzikler daha çok savaş ve aksiyon temalı olarak aynı tınılarda dinleniyor. Konuşmaların ise olmadığını ve tekst tabanlı geliştiğini belirtmiştim. Super Hind genel olarak ortalamanın üzerinde bir seviyeye sahip, bol aksiyonlu ancak uzun soluklu olmayan bir yapım olmuş. PSP�de bir de helikopter kullanmak için denenebilir.